×

منوی بالا

منوی اصلی

منوی فوتر

فرایند ورود ویروس­ها به سلول میزبان یک فرایند پیچیده است. به بیان ساده، این فرایند شامل برهمکنش­های گذرای چندظرفیتی ویروس با گیرنده­های مختلف موجود در سطح سلول است. در بسیاری از ویروس­ها تماس اولیه ناشی از اتصال آنها به هپاران سولفات، یکی از پروتئوگلیکان­های سطح سلول، است. این اتصال سبب بروز آبشاری از وقایع شده […]

فرایند ورود ویروس­ها به سلول میزبان یک فرایند پیچیده است. به بیان ساده، این فرایند شامل برهمکنش­های گذرای چندظرفیتی ویروس با گیرنده­های مختلف موجود در سطح سلول است. در بسیاری از ویروس­ها تماس اولیه ناشی از اتصال آنها به هپاران سولفات، یکی از پروتئوگلیکان­های سطح سلول، است. این اتصال سبب بروز آبشاری از وقایع شده و نهایتا منجر به ورود تمام ویروس به سلول می­شود. در سال­های اخیر توسعه آنتی­ویروس­ها برای غیرفعال کردن این مکانیزم افزایش یافته است. آنتی­ویروس­ها با پوشاندن سطح ویروس­ها و ایجاد اثر بازدارندگی از برهمکنش آنها با سلول­ جلوگیری و مانع از فعالیت ویروس­ها می­شوند.

در یکی از تحقیقاتی که اخیرا به شناسه 10.1021/acsnano.8b01616 در مجله ACS Nano به چاپ رسیده است، بدین منظور نانوژل­هایی توسعه یافتند. نانوژل­های مذکور بر حسب زنجیره­های پلی گلیسرول سولفات، انعطاف­ متفاوتی دارند و به نوعی نسخه مشابه هپاران سولفات موجود در سطح سلول هستند. این نانوژل­های غیرسمی با گلیکوپروتئین­های ویروسی مختلف برهمکنش­های چند ظرفیتی داده و مانع فعالیت آنها می­شوند. همچنین در این مطالعه به کمک میکروسکوپ کنفوکال برهمکنش ویروس-نانوژل و همچنین اندوسیتوز آنها بواسطه کلاترین مشاهده گردید. با توجه به اینکه بسیاری از ویروس­ها از طریق موتیف­های هپاران سولفات با سلول­ها برهمکنش داده و وارد سلول می­شوند، لذا این نانوژل می­تواند با موفقیت به کار گرفته شود.

 

تهیه و تنظیم خبر

محمود اوصانلو

استادیار نانوفناوری پزشکی

دسته بندی: آخرین اخبار, اطلاعیه, گالری تصاویر برچسب ها:

به اشتراک بگذارید :

مطالب مشابه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد